Op weg naar Alpe d’HuZes…met Mario de Koning

maandag 10 april 2017

Weer met beide beentjes op de grond

Sinds mijn laatste blog, waarin ik schrijf hoe ik toewerk naar 1 juni, en waarin ik beschrijf over plannen zoveel mogelijk geld boven mijn streefbedrag binnen te harken, is er weer veel gebeurd. Die grote mond van “dat doe ik wel even, ik moet alleen even een betere conditie krijgen” die is gebleven …… tot aan 25 maart jl. Die dag deed ik mee aan mijn persoonlijke hel van het zuiden…Zuid-Limburg voor de duidelijkheid. Dit was de eerste serieuze test of ik enigszins op de goede weg was de Alpe d’Huez wel te kunnen beklimmen op 1 juni tijdens Alpe d’HuZes.

Eerst nog een stukje voorgeschiedenis naar die 25 maart toe. Mijn geweldige PT trainer van PT Room Hillegersberg, Steve Groeizaam, was bezig mij de fysieke grenzen te laten opzoeken om deze te verleggen, in een trainingscombinatie van de juiste houding, cardio, het verstevigen van mijn core en het ontwikkelen van mijn beenspieren. Dat is pittig, maar allemaal wel te doen. Het is telkens korte pijn, waarna ik snel weer mag douchen en naar mijn werk ga. Maar oh, oh, oh, 25 maart daar aan de voet van de Cauberg was een begin van lange pijn. Een pijn van vier uur.

Voor het eerst op de fiets
Wat gingen we nu precies doen in Zuid-Limburg? Onder begeleiding van Michael Boogerd zouden we met mijn team Rotterdam Fund Racers van Rabobank Rotterdam een gedeelte van het parcours van de Amstel Gold Race afleggen. Ik had de avond van te voren al ingecheckt in een hotelletje op nog geen 100 meter van de verzamelplaats in Valkenburg. Prima voorbereiding zou je zeggen. Ja, op organisatorisch gebied wel. Maar ja, toen begon de dag des onheils. In de maanden ervoor had amper op de racefiets gezeten. Ik had vooral veel oefeningen niet gedaan die ik thuis moest doen van mijn PT Trainer Steve Zorgzaam. Bovendien sloeg ik het advies van Steve om op de fiets kilometers te maken ook in de wind. Feitelijk had ik nog  amper wat geoefend met schakelen. Laat staan dat ik advies had gevraagd aan iemand over de beste versnelling om te trappen onder verschillende omstandigheden of wat ik het beste eetpatroon is op de fiets.
Kortom, in een goede conditie kwam ik eigenlijk als een toerist aankakken op mijn fiets. Het was alsof ik de grotten ging bezoeken en we die paar honderd meter er naar toe op de fiets moesten afleggen. Ik had wel gehoord veel eten en drinken mee te nemen en dat ook veelvuldig tot mij te nemen.

De pijn van de berg…de Cauberg
En daar gingen we. Na 200 meter direct de Cauberg. Om mij heen hoorde en zag ik direct aan de voet van de Cauberg tientallen mede fietsgenoten (lees: allemaal) terugschakelen naar een kleiner verzet. Allemaal…behalve ik. Want ik zat te klooien met die versnellingen. Moest ik nu die ene of die andere hendel gebruiken om terug te schakelen vroeg ik mij af terwijl de klim al was ingezet. Ik had geen idee. Maar ja, bij een verkeerde keuze, waarbij ik op een groter verzet zou komen, was de kans erg groot dat ik direct stil zou staan omdat het te zwaar zou zijn. Dus wat doe je dan, tenminste ik wel, ik schakel voorzichtigheidshalve helemaal niet en moet veel meer kracht zetten om boven te komen. Dus bij berg één, op 1 juni zal dit waarschijnlijk een verkeersheuvel zijn, was ik al behoorlijk moe gestreden, maar reed ik vrolijk mee. Ik liet mij niet kennen.
Na een tijdje mijn ketting eraf door een combinatie van te weinig verstand van goed schakelen en minder goed afgestelde versnelling. Ik moest de achtervolging inzetten om groep bij te houden. Dus na het verspelen van energie en kracht op de Cauberg was in nu bijna in een sprint verzeild geraakt, waardoor ik energie verspeelde alsof ik een V8 was. De groep achterhalen lukte niet, maar er was een achterblijver met wie ik het parcours heb mogen uitrijden. Ik was blij met deze mattie omdat ik mijzelf aan hem kon optrekken. Ik wilde ook geen blok aan zijn been zijn en kon ik mezelf nog aardig motiveren goed mee te komen. Onderweg nog even 3x mijn ketting eraf, een keer gevallen tijdens het losraken van mijn ketting, een keer bijna doodgereden omdat ik een auto niet zag, maar de auto mij gelukkig wel had gezien.

Energie onderweg
Ik had, zoals gemeld, gehoord veel eten en drinken mee te nemen. Maar tijdens een rit van 4 uren gaat dat eten sneller dan ik had gedacht. Ik slikte duivensuiker alsof het M & M’s waren. Later vertelde de ervaren renners mij dat druivensuiker heel snel wordt opgenomen en dus weinig meer toevoegt. Mijn gedachten gingen nog even terug naar de kleedkamer, kort voor de start, alwaar ik de pakjes energy gels niet kon vinden die ik had gekocht, die mij snel en van veel energie konden voorzien. Nou ja, hadden kunnen voorzien. Want ik had ze niet gevonden. Waar de ervaren rijders uit mijn team na 3 uur aan de pasta, vlaai en koffie zaten, met een glimlach, kwam ik na 4 uur aanfietsen. Helemaal kapot. Kapot, maar ik had het gehaald.

Michael Boogerd
Tja, na het fotomoment met Michael aan het begin van de rit heb ik hem eigenlijk niet meer gezien. Gelukkig hebben we de foto’s nog is het gezegde dat hier wel op zijn plaats is. Gezien mijn tijd was de kans groot dat hij al een tijdje thuis zat. Die energy gels heb ik nog wel gezien, maar dan na het douchen. Ze zaten gewoon in mijn tas. Wat heb ik die rakkers gemist zeg.

Het belangrijkste van 25 maart, ik was een les wijzer. Ik had geleerd:
– niet langer te onderschatten
– dat je fiets goed af laten stellen meer is dan er even zelf een doek langs halen
–  vooral veel eten mee te nemen waarin veel energie snel wordt opgenomen
– te oefenen (van te voren) met schakelen
– vooral als je even een goed moment hebt gewoon in een bepaald ritme die heuvels op te rijden
– Vooral niet te snel gaan.

Bij de PT Room merk ik dat ik nu meer geef om mijn grenzen te verleggen. Ik wil zo snel als mogelijke sterker en explosiever worden, nog meer conditie opbouwen, nog een paar kilo extra afvallen, mijn ademhaling leren beheersen tijdens een forse inspanning, etc. Kortom, een geweldig les geleerd daar in Zuid-Limburg. Tijdens de rit keek ik in gedachten op momenten met nog net geen tranen in mijn ogen, als een berg tegen de Alpe D’HuZes op. Eenmaal weer thuis en nu dubbel, nee triple, gemotiveerd, heb ik er alle vertrouwen in de Alpe d’Huez te trotseren. Het zal op 1 juni wel met veel meer eerbied en respect zijn dan kort voor mijn Zuid-Limburg avontuur op 25 maart.

Flexpower
Als laatste wilde ik nog wat kwijt over een product waar ik het al eerder over had en dat ik regelmatig gebruik, een sportcreme Flexpower. Ik ben niet echt iemand die een goede warming up doet. Ik weet dat het moet, maar een warming up met diverse rek- en strekoefeningen er ook nog bij om je spieren minder stram te maken en op te warmen, is aan mij minder besteed. Ik gebruik dan ook voor mijn inspanningen nog steeds heel graag Flexpower. Het zorgt er niet voor dat je gewrichten en spieren warm worden gebruiken van buiten zoals bij o.a. tijgerbalsem, maar het zorgt voor een warmte van binnen uit. Bovendien wordt het pas warm naarmate de intensiteit van je bewegingen toeneemt. Je spieren worden dus goed opgewarmd i.p.v. dat je huid van buiten alleen maar warm wordt. Hierdoor kan ik in ieder geval al in het vroeg stadium van mijn inspanningen goed bewegen en mijn spieren snel succes aanspreken. Ik ben er van overtuigd dat het gebruik ervan in Zuid-Limburg zijn vruchten heeft afgeworpen. Zeker op het moment dat ik qua fietsen ongetraind direct de pedalen op moest aan het begin van de rit, en dus mijn spieren vrij vroeg om forse inspanningen, heb ik er profijt van gehad.

Volgende test
Mijn volgende serieuze test is op 22 en 23 april, als mijn team 2 dagen in de Ardennen gaat trainen. Als ik hier met de wijze lessen van Zuid-Limburg en de huidige PT Trainingen goed doorheen kom, dan ben ik klaar voor het grote werk op 1 juni. In mijn tas zitten op 22 en 23 april in de Ardennen dan in ieder geval die wijze lessen, een tube van Flexpower en niet te vergeten die energy gels.

In mijn volgende blog zal ik verslag uitbrengen over mijn avonturen in de Ardennen. Ik ben ene positief mens en ik beloof de lezer van dit blog dat het volgende blog een stuk opgewekter zal zijn dan dit blog dat ik zojuist heb geschreven. Tot snel.

Steun Mario de Koning bij Alpe d’Huzes
Je kan Mario ook ondersteunen. Bestel zelf een tube Flexpower in onze webshop en voer bij kortingscode Mario in. Van elke tube die wordt verkocht doneert Flexpower weer 2 euro aan het goede doel.

Meer weten van Mario? Volg hem hier: https://deelnemers.opgevenisgeenoptie.nl/mariodekoning?fb_comment_id=1177093089035195_1181221331955704#f31a156bfdf01aa

TERUG NAAR OVERZICHT