Blog Juul Franssen: Periode voor dé rechtszaak

woensdag 05 april 2017

Iedereen heeft momenten in zijn of haar leven die voor altijd in het geheugen gegrift staan. Dat zijn meestal aangrijpbare gebeurtenissen in je leven, of gebeurtenissen waardoor je leven een andere wending krijgt, die zowel positief als negatief kunnen zijn.

Voor mij zijn er twee datums die ik nooit zal vergeten: 6 oktober 2015 & 20 december 2016.

Een korte recap:
6 oktober 2015 beëindigde mijn toenmalige man ons huwelijk, na 13 jaren samenzijn, onverwacht. Ik viel in een zwart gat, had mentaal de nodige tikken gehad en voelde me verloren. Ik ben dankzij hulp van een psycholoog, mijn team, en de steun van mijn naasten uit dat diepe dal geklommen.
Maar bovenal doordat ik weer in mezelf ging geloven, mijn zelfvertrouwen terugkreeg én ik weer ging staan voor de persoon die ik tot op de dag van vandaag ben.

‘Ik ga mezelf nooit meer op de tweede plaats zetten’.

De officiële echtscheidingsdatum dateert van 13 december 2016. Ik had een maand daarvoor de Grand Slam van Abu Dhabi gewonnen. Dat was voor mij de bevestiging dat ik de scheiding een plek had gegeven. Er viel een enorme last van me af, alsof ik weer vrij kon ademen.

‘Je gaat het verwerken, vergeten echter nooit’.

Na Abu Dhabi was mij gevraagd om een tweede voorstel in te dienen bij Judo Bond Nederland, aangezien het eerste voorstel, zonder inhoudelijke terugkoppeling, was afgewezen. Op 20 december, na de kernploegtraining in Papendal, zou er kort toegelicht worden wat de reactie van de JBN was op mijn voorstel.
Het was amper een dialoog te noemen. Mij werd kort toegelicht wat er in de brief stond, die ik mee zou krijgen aan het einde van het te noemen monoloog.

Geen uitzending naar toernooien, uit de NTC-selectie, inkomen weg, auto weg, niet meer welkom op Papendal.

We schudden elkaar de hand na afloop, en ik loop met de brief onder mijn arm naar mijn auto. Ik wist dat dat een van de laatste ritten zou zijn die ik met de auto van het NOC*NSF ging maken.

‘Ik heb drie weken lang mijn mond gehouden tegen mijn familie, die in het zuiden wonen en zich machteloos zouden voelen.’

Vijf dagen later was het kerst. De scheiding was ein-de-lijk achter de rug. Dit kon ik nu nog niet tegen mijn familie zeggen. Ik moet eerst weten wat de vervolgstappen zijn.

Na overleg met mijn belangenbehartiger Hetteke Frima van NL Sporter en mijn advocaat Wil van Megen, besloten we na drie weken radiostilte het persbericht naar buiten te brengen. De rest is geschiedenis en publiekelijk bekend. Ik heb vier weken, nadat er een mediabom barstte, mijn mond gehouden op verzoek van de JBN.

In die zwijgperiode hebben mensen voor mij gepraat. Ik wil dan ook mijn dank uitspreken naar de mensen die voor mij hebben gepraat in de tijd dat mij het zwijgen werd opgelegd, columniste Marijn de Vries die me tot tranen roerde, maar bovenal mijn fantastische sponsoren iSkate, Athleteshop en Flexpower. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe dankbaar ik ben voor deze groep mensen.

‘In tijden van crisis terug kunnen vallen op zulke mensen, dat is voor mij goud waard’.

Het veelvoud aan berichten, op welke manier dan ook, die ik heb mogen ontvangen van alle mensen die met me meeleven. Jullie houden mijn rug mede recht.

Ik sta voor een individueel, optimale route naar de Olympische Spelen van Tokyo 2020, met het team dat ik de afgelopen jaren om me heen heb gebouwd. In Rotterdam, in combinatie met mijn studie SPH aan de InHolland.

Ik ben het niet eens met het besluit dat de bond hun macht misbruikt om mij niet uit te zenden naar toernooien op basis van trainingslocatie. Prestaties zouden leidend moeten zijn!

Woensdag 29 maart ga ik de zwaarste judowedstrijd van mijn leven aan, in een rechtszaal. Iedereen die mij kent, weet dat ik slecht tegen mijn verlies kan, en ik zal er dan ook alles aan doen om ook deze wedstrijd te winnen.

Tot slot.
Er zitten 441 dagen tussen de datums die voor de rest van mijn leven in mijn geheugen gegrift staan. Er waren dagen bij dat ik het niet meer zag zitten, en ik ‘rock-bottom ’had bereikt, maar ik heb mezelf teruggevonden.

Ik kan mezelf over tien jaar in de spiegel aankijken en zeggen dat ik er alles aan heb gedaan om het maximale uit mijn topsport carrière te halen.

Welke uitslag het ook gaat zijn, ik sta ergens voor en dit is wie ik ben: Juul Franssen.

-X-

TERUG NAAR OVERZICHT